هیچّیز بیشتر از بیسوادی و ناآگاهی و درعینحال غرور آن استادهاییمان که قرار بوده خوب باشند غمگینم نمیکند.

در آیندهی نهچندان دوری خواهم نوشت. همهی آدمهایی که از من و همپیالگانم شنیدهاند که ادبیات آکادمیک خوب است و دانشگاه خوب است و رشته خوب است، باید این روی داستان را هم بدانند.

امروز بعد از امتحان شفاهی کسی از من سؤالات امتحانم را پرسید و وقتی جواب دادم، گفت «آی لاو یو». ناخودآگاه گفتم «مرسی که اینو میگی». ریحانه ذوق کرد و نشستیم باهم بخشهایی از آن آهنگ بامزه را تا جایی که یادمان بود مرور کردیم. من؟ تمام مدت در ذهنم غزل بود و محسن، ریحانه و علی و مسیح. انگار آهنگ ما بود

خب لابد در پرازکشمکشاینزندگیحادثهبار -گرچه گویند نه- هرکس تنهاست. ولی تقریبا به دخترک حسودیام میشود که کسی از دور چنین نگرانش است و مواظب است دخترک تصمیم درست بگیرد و کمکش میکند که پیش برود. من که متوجهم که سالها گذشته از زمانی که بخواهم تصمیمهای فاجعهبار بگیرم، و همه من را آن قوی مصمّمی

جنون و یأس و شکست. وسوسهی سنت آنتوان را نوشتهام. حالا وقتش است که درهم بریزم و بفهمم چیزی جز عرقریزان نتیجه نمیدهد.

میخواستم از المپیاد بنویسم و از برخورد غریب المپیادیهای این چند سال اخیر با مسئلهی المپیاد، با بادی که در سر مردمان میاندازد و با حبابی که بچهها را گرفتارش میکند. ولی فکر کردم الان شاید وقت درستی نباشد. چرا؟ چون از بین شاگردان پراکندهی امسالم چندینتا و از بین شاگردان مستمرترم، دوتاشان مرحله

نازنین! ساعت دو و نیم شب تنهای تنها و درحالیکه تنها کسی که میتونه در صورت لزوم به دادت برسه در قارهی دیگریه، از فرودگاه امام سوار آژانس به مقصد باغ فیض نشدهای که نهتنها عاشقی، بلکه مستقل شدن و خانه شخصی و سفر تنهایی دور دنیا و اپلای و مهاجرت یادت بره.

آن تورفتگی کوچه عروجی.

Bettine Wegner - Über den Berg ist mein Liebster gezogen